Rozdział 5
Wykonywanie kary śmierci


Wykonywanie kary śmierci według kodeksu karnego wykonawczego miały cechować: niezwłoczność, pewność, szybkość i niepubliczność. Poza tym wykonanie kary śmierci nie powinno było przysparzać zbędnych cierpień fizycznych, a egzekucja miała być przeprowadzana bez zbędnej przemocy fizycznej i nie powinna była prowadzić do okaleczenia lub zniekształcenia ciała.

Niezwłoczność wykonania kary śmierci polegała na tym, że karę wykonywano jak najszybciej od chwili, w której wyrok skazujący stał się nieodwołalny. Kodeks karny wykonawczy stanowił, że karę śmierci wykonuje się niezwłocznie po nadejściu zawiadomienia, że Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Termin wykonania kary śmierci ustalał sąd w postanowieniu; termin ten miał wypadać nie wcześniej niż w dziesiątym i nie później niż dwunastym dniu od dnia wydania postanowienia. Zasada niezwłoczności była wyłączana w wypadku obłożnej choroby skazanego lub uleczalnej choroby psychicznej, a podyktowane to było tym, że skazany w chwili wykonywania kary powinien był mieć zdolność do ponoszenia kary wymierzonej nieodwołalnym wyrokiem.

Niepubliczność wykonania kary śmierci miała trzy aspekty:
1) obejmował wyłączenie publiczności, co oznaczało wykonywanie kary śmierci w miejscu niepublicznym,
2) zasada ta doznawała ograniczenia, bowiem z mocy przepisów kara ta wykonywana jednak była w obecności pewnej liczby osób,
3) mimo wyłączenia publiczności udzielało się informacji o egzekucji.
Niepubliczność egzekucji wiąże się z poglądem, że publiczne wykonywanie kary śmierci przynosi więcej skutków ujemnych niż korzyści. Warto jednak wspomnieć, że ustawodawstwo polskie, aż do 1950 r. dopuszczało możliwość publicznego wykonywania kary śmierci. Na mocy art. 545 § 4 kodeksu postępowania karnego Minister Sprawiedliwości mógł, z uwagi na szczególny charakter przestępstwa, zarządzić publiczne wykonanie kary śmierci. Osoby, które były zobowiązane do obecności przy wykonywaniu kary śmierci to: prokurator, naczelnik zakładu karnego i lekarz, zaś na życzenie skazanego powinien był być duchowny, a ponadto mógł być również obecny obrońca.

Szybkość wykonywania kary śmierci wiązała się z zasadą humanitaryzacji wykonania kary śmierci, a rozumieć przez nią należy jak najszybsze wykonanie kary śmierci, a zarazem takie, które by nie zwiększało cierpień fizycznych skazanego. Spełnienie zasady szybkości zależało więc od sposobu, w jaki wykonywało się karę śmierci. W Polsce art. 110 § 1 kodeksu karnego wykonawczego przewidywał, że karę śmierci wykonuje się przez powieszenie, a wobec żołnierza przez rozstrzelanie. Wprowadzenie tych sposobów uśmiercania wiązało się z przekonaniem, że sprowadzają one śmierć szybciej od innych.
Pewność wykonania egzekucji wiązała się z tym, że wykonanie kary powinno było gwarantować egzekucję dokładną i niezawodną. W Polsce pewność egzekucji gwarantowała obecność lekarza, który badał zwłoki i potwierdzał wykonanie kary śmierci, oraz to, że ciało skazanego pozostawało niezdjęte przez jakiś czas po naciśnięciu zapadni.
Własna strona internetowa za darmo - sprawdź